Take a fresh look at your lifestyle.

Advertisement

ครูหนุ่มวอนทบทวน!! ยุบโรงเรียนเล็ก ชี้ควรลงพื้นที่ตรวจคุณภาพก่อน

Advertisement

0

จากกระแสข่าวว่า สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) ตั้งเป้าควบรวมโรงเรียนขนาดเล็ก 15,000 โรงเรียนแห่งทั่วประเทศ ล่าสุด เมื่อวันที่ 24 พ.ค.62 นายบุญช่วย ฤทธิเทพ ครูโรงเรียนบ้านกุดแคนประชาสรรค์ ต.ทุ่งชมพู อ.ภูเวียง จ.ขอนแก่น ได้โพสต์แสดงความคิดเห็นถึงเรื่องดังกล่าวผ่าน แฟนเพจ คณิตศาสตร์ By พี่ช่วย ว่า

เพิ่มเพื่อน

โรงเรียนยังไม่มีคำสั่งยุบมานะครับ(อีกไม่นานนี้ก็ไม่แน่) ผมเห็นข่าวจะยุบ รร.ขนาดเล็ก15,000กว่าโรงพร้อมบอกจะแก้กฎหมายที่ขัดขวางการยุบฯ ➡เหมือนเขาจะยุบให้ได้

ถ้าจะยุบก็ควรลงพื้นที่ไปตรวจคุณภาพ/สอบความความพึงพอใจฯลฯก่อนว่าสมควรยุบไหม(บางที่น่ายุบจริง ๆ เรียนกับครูตู้นั่งเฝ้าทีวี2-3คนน่าสงสาร) แต่พวกเราอยู่กับเด็กทุกคนผลสัมฤทธิ์ก็ไม่น้อยไปกว่าเด็กในเมือง #เอะอะยุบ แทนที่จะส่งครูไปช่วยกระจายการศึกษาให้ทั่วถึง
ปู่ย่าตายาย ไทบ้านร่วมกันหาผ้าป่ามาสร้างสิ่งต่าง ๆ เพื่อให้ลูกหลานเขาได้อยู่ได้ใช้ในบ้านตัวเอง ต่ำว่า 50 ยุบ!! ภาพคุณตาคุณยายแก่ๆลอยมาในหัวผมเลย…

เลยน้อยใจที่เขาไม่มองเห็น ไม่ให้ความสำคัญในจุด ๆ นี้ เลยสื่อออกไปให้เห็นภาพตามที่โพสต์ครับ
อย่างน้อยผมก็ได้แสดงจุดยืนของผม และสิ่งที่เป็นอยู่จริงอีกขั้วหนึ่งของการศึกษาไทยที่หลาย ๆ คนไม่เคยเข้าใจและไม่เคยรู้ว่ายังมีกลุ่มนี้ที่รอให้การศึกษามาถึงชมชุนเขาอยู่


พร้อมกันนี้คุณครูบุญช่วยยังระบุถึงสภาพปัญหาในการเดินทางไปเรียนรวมกันโรงเรียนอื่นว่า 46 คนของผมคงต้องเดินทางไกลอีก 5 กม.

แต่ละคนอยู่กับตายายแก่ ๆ ฐานะยากจนมาก

ผิดด้วยเหรอที่อยู่บ้านนอก ทำไมจ้องแต่จะยุบ รร.ฉัน

แทนที่จะส่งครูมาช่วยกันพัฒนากระจายการศึกษาให้ทั่วถึง เด็กบ้านนอกไม่ใช่คนเหรอครับถึงได้เขี่ยเล่นตามใจชอบ

นี่ก็สอนกันอยู่ 3 คน

คนแรก=อนุบาล

คนสอง=ป.1-2-3

คนสาม(ผมเอง) ป.4-5-6

เราก็อยู่ของเราได้

Advertisement

โอเน็ตก็สูงกว่าระดับประเทศอีก มันเปลืองงบอะไรนักหนา แต่ละปีไม่เห็นส่งงบอะไรมาให้พัฒนาถึงกับต้องเปลืองเลย คอมพิวเตอร์/สนามกีฬา/ป้าย/รั้ว/บ้านพักครู ฯลฯ ผ้าป่าชาวบ้านล้วน ๆ

รร.ที่ผมอยู่ อยู่ติดเขื่อนอุบลรัตน์ ชาวบ้านมีอาชีพหาปลา เด็กกำพร้าพ่อแม่(พ่อแม่อย่าร้างแยกทาง) อยู่กับตายาย 90% ห่างจากตำบล =12กม. ห่างจาก อ.ภูเวียง =24 กม. ห่างจาก สพป.ขก.5 =82 กม.

เศร้าแทนตายายแก่ ๆ กับโรงเรียนที่ชาวบ้านร่วมกันสร้างมา และน้อยใจเหมือนเขามองเด็กเหล่านี้ไร้ค่ารวมถึงมองครูบ้านนอกอย่างพวกเราด้วย

และคุณครูบุญช่วยยังได้แบ่งปันบรรยากาศในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้พร้อมทั้งสภาพความเป็นอยู่ของนักเรียนในห้องเรียนว่า

แถวหน้า ป.5 มี 6 คน

แถวกลาง ป.4 มี 4 คน

แถวหลัง ป.6 มี 3 คน

รวม 13 คน ฐานะยากจนมาก

(ทุกคนเป็นกำพร้าพ่อแม่อยู่กับตายายแก่ ๆ) ครู 1 คน(ผมเอง) สอนทุกวิชา ผมเองก็พ่อแม่หย่าร้างและยากจนมาก ๆ เรียนจบจากศึกษาสงเคราะห์/ราชประชานุเคราะห์
พวกเราเข้าใจกันอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขมาก

เช้าเรียนวิชาการ บ่ายเรียนดนตรีพื้นบ้านดีดพิณเป่าโหวด เย็นเล่นตะกร้อกับครู

เด็กอ่านออกเขียนได้คิดเลขเป็นมีความขยันช่วยงานตายายและมีวินัย ที่สำคัญหาปลาหุงข้าวนึ่งข้าวซักผ้าล้างจานทำกับข้าวเป็นเอาตัวรอดได้ สังคมต้องการอะไรอีกในเด็กประถม รร.ประจำหมู่บ้านเล็ก ๆ ครับ

ความถนัดก็ไปต่อยอดเอาในมัธยมที่ครูครบชั้น ผมว่าโอเน็ตโอใจอย่าเอามาวัดเขาพวกนี้เลย #แต่ทุกวันนี้วัดกันว่าโอเน็ตต่ำแทบไม่มีจุดยืนในสังคม เทงานเอกสารงานในระบบมาให้อีกนับไม่ถ้วน
ทำให้ความสุขและเวลาของการสอนนั้นหายไป เท่านั้นยังไม่พอ เอะอะยุบ ตรงนี้บั่นทอนกำลังใจพวกเรามาก เราทำอะไรผิดเหรอครับ?

ขอบคุณที่มา : คณิตศาสตร์ By พี่ช่วย

You might also like