Take a fresh look at your lifestyle.

Advertisement

ครูหนุ่มวอนทบทวน!! ยุบโรงเรียนเล็ก ชี้ควรลงพื้นที่ตรวจคุณภาพก่อน

Advertisement

จากกระแสข่าวว่า สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) ตั้งเป้าควบรวมโรงเรียนขนาดเล็ก 15,000 โรงเรียนแห่งทั่วประเทศ ล่าสุด เมื่อวันที่ 24 พ.ค.62 นายบุญช่วย ฤทธิเทพ ครูโรงเรียนบ้านกุดแคนประชาสรรค์ ต.ทุ่งชมพู อ.ภูเวียง จ.ขอนแก่น ได้โพสต์แสดงความคิดเห็นถึงเรื่องดังกล่าวผ่าน แฟนเพจ คณิตศาสตร์ By พี่ช่วย ว่า

โรงเรียนยังไม่มีคำสั่งยุบมานะครับ(อีกไม่นานนี้ก็ไม่แน่) ผมเห็นข่าวจะยุบ รร.ขนาดเล็ก15,000กว่าโรงพร้อมบอกจะแก้กฎหมายที่ขัดขวางการยุบฯ ➡เหมือนเขาจะยุบให้ได้

Advertisement

ถ้าจะยุบก็ควรลงพื้นที่ไปตรวจคุณภาพ/สอบความความพึงพอใจฯลฯก่อนว่าสมควรยุบไหม(บางที่น่ายุบจริง ๆ เรียนกับครูตู้นั่งเฝ้าทีวี2-3คนน่าสงสาร) แต่พวกเราอยู่กับเด็กทุกคนผลสัมฤทธิ์ก็ไม่น้อยไปกว่าเด็กในเมือง #เอะอะยุบ แทนที่จะส่งครูไปช่วยกระจายการศึกษาให้ทั่วถึง
ปู่ย่าตายาย ไทบ้านร่วมกันหาผ้าป่ามาสร้างสิ่งต่าง ๆ เพื่อให้ลูกหลานเขาได้อยู่ได้ใช้ในบ้านตัวเอง ต่ำว่า 50 ยุบ!! ภาพคุณตาคุณยายแก่ๆลอยมาในหัวผมเลย…

เลยน้อยใจที่เขาไม่มองเห็น ไม่ให้ความสำคัญในจุด ๆ นี้ เลยสื่อออกไปให้เห็นภาพตามที่โพสต์ครับ
อย่างน้อยผมก็ได้แสดงจุดยืนของผม และสิ่งที่เป็นอยู่จริงอีกขั้วหนึ่งของการศึกษาไทยที่หลาย ๆ คนไม่เคยเข้าใจและไม่เคยรู้ว่ายังมีกลุ่มนี้ที่รอให้การศึกษามาถึงชมชุนเขาอยู่


พร้อมกันนี้คุณครูบุญช่วยยังระบุถึงสภาพปัญหาในการเดินทางไปเรียนรวมกันโรงเรียนอื่นว่า 46 คนของผมคงต้องเดินทางไกลอีก 5 กม.

แต่ละคนอยู่กับตายายแก่ ๆ ฐานะยากจนมาก

ผิดด้วยเหรอที่อยู่บ้านนอก ทำไมจ้องแต่จะยุบ รร.ฉัน

แทนที่จะส่งครูมาช่วยกันพัฒนากระจายการศึกษาให้ทั่วถึง เด็กบ้านนอกไม่ใช่คนเหรอครับถึงได้เขี่ยเล่นตามใจชอบ

นี่ก็สอนกันอยู่ 3 คน

คนแรก=อนุบาล

คนสอง=ป.1-2-3

คนสาม(ผมเอง) ป.4-5-6

เราก็อยู่ของเราได้

Advertisement

โอเน็ตก็สูงกว่าระดับประเทศอีก มันเปลืองงบอะไรนักหนา แต่ละปีไม่เห็นส่งงบอะไรมาให้พัฒนาถึงกับต้องเปลืองเลย คอมพิวเตอร์/สนามกีฬา/ป้าย/รั้ว/บ้านพักครู ฯลฯ ผ้าป่าชาวบ้านล้วน ๆ

รร.ที่ผมอยู่ อยู่ติดเขื่อนอุบลรัตน์ ชาวบ้านมีอาชีพหาปลา เด็กกำพร้าพ่อแม่(พ่อแม่อย่าร้างแยกทาง) อยู่กับตายาย 90% ห่างจากตำบล =12กม. ห่างจาก อ.ภูเวียง =24 กม. ห่างจาก สพป.ขก.5 =82 กม.

เศร้าแทนตายายแก่ ๆ กับโรงเรียนที่ชาวบ้านร่วมกันสร้างมา และน้อยใจเหมือนเขามองเด็กเหล่านี้ไร้ค่ารวมถึงมองครูบ้านนอกอย่างพวกเราด้วย

และคุณครูบุญช่วยยังได้แบ่งปันบรรยากาศในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้พร้อมทั้งสภาพความเป็นอยู่ของนักเรียนในห้องเรียนว่า

แถวหน้า ป.5 มี 6 คน

แถวกลาง ป.4 มี 4 คน

แถวหลัง ป.6 มี 3 คน

รวม 13 คน ฐานะยากจนมาก

(ทุกคนเป็นกำพร้าพ่อแม่อยู่กับตายายแก่ ๆ) ครู 1 คน(ผมเอง) สอนทุกวิชา ผมเองก็พ่อแม่หย่าร้างและยากจนมาก ๆ เรียนจบจากศึกษาสงเคราะห์/ราชประชานุเคราะห์
พวกเราเข้าใจกันอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขมาก

เช้าเรียนวิชาการ บ่ายเรียนดนตรีพื้นบ้านดีดพิณเป่าโหวด เย็นเล่นตะกร้อกับครู

เด็กอ่านออกเขียนได้คิดเลขเป็นมีความขยันช่วยงานตายายและมีวินัย ที่สำคัญหาปลาหุงข้าวนึ่งข้าวซักผ้าล้างจานทำกับข้าวเป็นเอาตัวรอดได้ สังคมต้องการอะไรอีกในเด็กประถม รร.ประจำหมู่บ้านเล็ก ๆ ครับ

ความถนัดก็ไปต่อยอดเอาในมัธยมที่ครูครบชั้น ผมว่าโอเน็ตโอใจอย่าเอามาวัดเขาพวกนี้เลย #แต่ทุกวันนี้วัดกันว่าโอเน็ตต่ำแทบไม่มีจุดยืนในสังคม เทงานเอกสารงานในระบบมาให้อีกนับไม่ถ้วน
ทำให้ความสุขและเวลาของการสอนนั้นหายไป เท่านั้นยังไม่พอ เอะอะยุบ ตรงนี้บั่นทอนกำลังใจพวกเรามาก เราทำอะไรผิดเหรอครับ?

ขอบคุณที่มา : คณิตศาสตร์ By พี่ช่วย

You might also like